مي گويند‌*‌ آدم ها چهار دسته اند، كساني كه وقتي هستند هستند، وقتي هم نيستند، نيستند. بيشتر مردم دنيا از اين دسته اند، يعني حضورشان كاملا فيزيكي است. دسته دوم كساني هستند كه وقتي هستند نيستند، وقتي كه نيستند هم نيستند، مردگان متحركي كه بود و نبودشان در دنيا تاثيري نمي گذارد. ‌ ‌
دسته سوم اما، كساني اند كه وقتي هستند، هستند؛ وقتي كه نيستند هم هستند. كساني كه در بودنشان سرشار از حضورند و در نبودنشان هم تاثير گذارند. كساني كه هماره به خاطر ما مي‌مانند، دوستشان داريم و برايشان ارزش و احترام قائليم‌. ‌و بالاخره نوبت به گروه آخر مي رسد، گروهي كه اگر بخواهيم آماري عمل كنيم، شايد لازم شود آن را به كلي نديده بگيريم، چون تعداد افراد اين گروه در زندگي هر كدام از ما شايد به تعداد انگشتان دست هم نرسد. اما آنها كيستند كه صرفنظر از آمار وارد اين دسته بندي شده اند؟ كساني اند كه وقتي هستند، نيستند؛ و وقتي كه نيستند هستند. ‌ ‌
شگفت انگيز ترين آدمهايند. در زمان بودشان چنان قدرتمند و با شكوه اند كه ما نمي‌توانيم حضورشان را دريابيم. اما وقتي كه از پيش ما ميروند، نرم نرم، آهسته آهسته درك مي‌كنيم. باز مي‌شناسيم شان. مي فهميم كه بودند، چه مي گفتند و چه مي خواستند. ما هميشه عاشق اين آدمها هستيم. هزار حرف داريم برايشان. اما وقتي در برابرشان قرار مي‌گيريم قفل بر زبانمان مي‌زنند. اختيار از ما سلب مي‌شود. سكوت مي‌كنيم و غرقه در حضور آنان، مست مي‌شويم و درست در زماني كه مي‌روند يادمان مي آيد كه چه حرفها داشتيم و نگفتيم.

در معرفي احمد بورقاني فراهاني مي نويسم. روزنامه نگار، نويسنده، و تحليل گر سياسي اصلاح طلب ايراني، كه در طول دوره زندگي كوتاه خود، منشا خدمات بسياري شد. در سال هاي جنگ ايران و عراق وي مديريت شبكه خبري ايرنا را به عهده داشت و مدت چهار سال در نيويورك به عنوان رابط ايرنا و سازمان ملل متحد بود. در دوره رياست جمهوري محمد خاتمي، وي معاونت وزير فرهنگ وقت، عطاا... مهاجراني را عهده دار بود. اين دوره، يكي از معدود دوره هاي تاريخ ايران پس از انقلاب اسلامي است كه مطبوعات و نشر ايران، به طرز بي سابقه اي رشد يافت و آزادي بيان در آنها پيشرفت چشمگيري كرد. به علت همين آزادي خواهي ها، و به حكم محافظه كاران، وي بارها به دادگاه ويژه مطبوعات خوانده شد و از خود دفاع كرد. حضور وي در مقابل قاضي مرتضوي، و دفاع بي پرده وي از آزادي مطبوعات، به يكي از جنجالي ترين وقايع روز بدل گشت. ‌ ‌

احمد بورقاني، سردبير نشريات اصلاح طلب متعدد از جمله بهار، جامعه، و توس است كه همگي به علت رد شدن از خطوط محافظه كاران توقيف شدند. با افزايش فشارها و تنش ها به ويژه از جانب كميته نظارت بر مطبوعات، و هم چنين عدم حمايت كافي از سوي خود وزير فرهنگ، آقاي مهاجراني، كه خود نيز تحت انتقادهايي بود، آقاي بورقاني ناچار در سال 99 از سمت اجرايي خود استعفا داد. دو سال بعد، وي به نمايندگي مجلس شوراي ملي برگزيده شد. در اين دوره نيز وي براي آزادي مطبوعات تلاش مي كرد و به ويژه پيگير تصويب قانون اصلاح مطبوعات بود. حركت اخير به سرعت توسط آيت ا... خامنه اي متوقف شد. ‌

دو سال پيش آقاي بورقاني در پي يك سكته قلبي روانه بيمارستان شد و در چهل و هشت سالگي با زندگي كوتاه اما پرثمر خود بدرود گفت. نشريه سلام تورنتو نيز همپاي ايرانيان بسياري در سراسر جهان كه به سوگ وي نشستند، مطالبي از آن شماره خود را به اين مرد بزرگ اختصاص داد. امسال نيز جمعي از ايرانيان تورنتو به ياد تلاش هاي بي وقفه وي براي ايجاد اصلاحات در ايران روز شنبه ششم فوريه از ساعت سه تا پنج بعد از ظهر در ساختمان Bahen| ‌دانشگاه تورنتو مراسمي برپا كرده اند. اين مراسم با سخنراني بهروز افخمي، فيلمساز و نماينده دوره ششم مجلس شوراي اسلامي، دكتر علي رضايي، مدرس دانشگاه كلگري، و كنفرانس ويديويي با آقاي محسن كديور، استاد مهمان دانشگاه دوك امريكا همراه خواهد بود. اطلاعات بيشتر در انتهاي اين مطلب آمده است. شرحي از اين مراسم در شماره آينده سلام تورنتو خواهد آمد.
توضيح: منبع عكس ها با اخذ اجازه به شرح زير است: ‌ ‌
http://www.bourghani.com/
http://www.facebook.com/home.php?#/pages/Ahmad-Bourghani-Farahani/11855837881?ref=ts